فیلمی از حسن صلحجو
نوشته: لیلا صادقی
نشریه اینترنتی لیلا صادقی، 1390، دوره 10، شماره 8
1.پیشدرآمد
به باور آیخنباوم (Eikhenbaum)، فیلم یعنی “گفتار درونی” و “ترجمهی تصاویر به صنایع زبانی” (استام، 1992: 10). سینما برای او، “نظام خاصی از زبان استعاری است، سبکشناسی که با گرامر فیلم سروکار دارد و پیوند میان شاتها همانند جملهها در نحو زبان عمل میکند” (همان: 29).
پرندگانی که در خواب دیدهام، فیلم مستندی است که به دلیل ارتباط شبکهای و در هم تنیدهی نشانههای صوتی، زبانی و تصویری در کل اثر، به همپوشی نظامهای مختلف ارتباطی بهکار رفته منجر شده و همچنین به دلیل استفاده از نشانههای شمایلی و نمادین در ساختار روایت، به اثری شاعرانه تبدیل میشود و میتوان از آن به عنوان فیلم مستند شاعرانه یاد کرد. از آنجایی که موضوع اصلی فیلم، دربارهی اجرای آهنگی به نام “ایران جوان” یا “وطنم” است، حوزهی معنایی موسیقی اعم از نتهای موسیقی، خطوط حامل و آهنگهایی که نواخته میشوند بر حوزهی معنایی آدمهایی نگاشته میشود که زندگیشان به مثابهی موسیقی در جریان است. پنج خط حاملی که نتهای موسیقی روی آن نوشته میشوند، همان پنج شخصیت اصلی فیلم هستند که باعث پیش رفتن موسیقی فیلم یا همان موضوع اصلی فیلم هستند و این پنج شخصیت عبارتاند از: پیمان سلطانی (آهنگساز قطعهی ایران جوان)، علی رهبری (رهبر ارکستر)، نادر مشایخی (رهبر سابق ارکستر سمفونیک)، مونا مطبوعی (دانشجوی موسیقی) و بهروز حشمت (مجسمهساز و آهنگر).
برای خواندن ادامه مطلب، این سایت را کیلک کنید.
