Leila Sadeghi

لیلا صادقی در کتاب " ازغلط‌ های نحوی معذورم" شعر را به مثابه روایت به کار می گیرد. بی خود نیست وقتی شعرهای لیلا را تک به تک در سایتش می خواندم ازشعرها - برخلاف داستان هایش - چندان خوشم نمی آمد. اما کتاب که مجموعه ۴۰شب از شعر و ۴۰ روز از داستان است به طرز ماهرانه ای بازی سازی روایت در شعر است. رهایی از داستان گویی متعارف . این بار شعری که روایت می کند و پانوشتش نیز خود داستان است.

بسط شعرهای لیلا نه بسطی خطی نه بسطی صرفن روایی بلکه بسط دیالکتیکی آسان و روان از بسط مناسبات وعناصر باطنی اش است.

این کتاب مثل سنگ قبرهای رویایی مجموعه است یکه است تکثیر شده است . در عین حال پراکندگی مضمونی و پرداختی وجود دارد اما در ساختار و روایت از الگوی هسته و بسط آن استفاده می کند. استفاده ازماهی و صیاد و پیرمرد و ملک و لیلای شهرزاد و دیگر مناسبات. پراکندگی مضمونی کار در حد یک وحدت درونی وارد فضاهای همدیگر می شوند.( تبعیت از الگوی هسته و بسط ان به درخت و سرشاخه ها).

لیلا صادقی در این کتاب ثابت کرده فرم همچون پدیده ای جداگانه در برابر معنای اثرموجودیت ندارد. فرم از دل نوع روایت " حال، این شعرها " به وجود می آید و در جزء به جزء کار و پانوشت داستانش ، فرم و محتوا به هم آمیخته اند. آن واریاسیون های بیش از حد در این جا وجود ندارد و کار برخلاف برخی داستان های لیلا مکانیکی نیست. آنچنان که فرم و محتوا چنان به هم امیخته اند که تقدم و تاخرشان ناممکن است و کتاب را باید یکسره از ابتدا تا انتها و یا بالعکس خواند.

کارهای لیلا صادقی را می شود از منظر اجتماعی و تقابل نظام های متفاوت ارزشی و عقیدتی و تضادهای اجتماعی دید. اما جالب است که کتاب حرف نمی زند. ابزارهایش را برای حرف زدن و شعار دادن خرج نمی کند و با استفاده از فرم و محتوا راه حل های بکر را سوای دکورسازی و فضاسازی صرف پی می گیرد.سبک بیانی لیلا صادقی در پیوند با یکه گی ست. فرم استلیزه کتاب - که هم شعر روایتمند و هم داستان پانوشت مانند دارد- در کل چند لایه است. اما اگر بخواهیم تک به تک کارها را بخوانیم چندلایگی وجود ندارد و بیشتر ترکیب بندی درست و یکپارچگی فرم در آن محسوس است.