Leila Sadeghi

خاطره‌ای درد می‌کشد

توی دست‌هایم که بسته نمی‌شوند

از دری که منتظر است

نرم می‌شود دیوار

نفس می‌کشد زیر عکس تو

بوی کاغذ و کاه می‌دهد تنت

بوی کلمه‌ای که هر لحظه می‌کاهد از من

تو شهری می‌شوی که به دنیا آمده باشم

 خیابانی که راه رفته باشم

اتاقی که بسته باشم چشم‌ها را

چراغی که روشن می‌کند اتاقم را

از سقف آویزان است و

من می‌شوم شهری که در آن بمیری