رشته ای از فکرم را گره می زنم به
آه می کشم از میان راهی که
به تو باز می شود
شاید طناب، ناب، آب، به کجا می رسد این دست
وقتی که بسته نمی شود
وقتی که رها می شود مردمکم
از پشت فاصله ای که نمی رسد به این دست
برمی دارم از فکرت گره ای که
لب از لب باز نمی کند
یک کلمه، فقط یک کلمه
طناب، ناب، آب
وقتی که کلمه می شود نوعی سرفه
نوعی پیاز که سرخ می شود، می سوزد
نوعی آه که پیچیده می شود لای نان
بگو فقط یک کلمه
چرا جمع بسته نمی شود آب
چرا نفس جمع می شود
ولی لب از لب باز نمی کند حباب
چرا نمی رسد به ذهنم دستی که
رشته ای از فکرم را گره بزند به
راهی که به تو باز می شود
