Leila Sadeghi

بین این همه کتابی که قفسه کرده سینه‌ام

      این همه خانه‌ای که آجر شده از پنجره‌ام

                  آدمی که هر روز از جلوی زنگ خانه‌ام

                 صدایی که از شیشه اتاقم

                           که از

دست کم تو، او، شما را کسی می‌گوید

من را همیشه خودم می‌گویم به من

بین این همه کلمه‌ای که خطور می‌کند به ذهنم

                                 خطور می‌شود نوک زبانم

بین این همه این همه این همه

نه از روی منیت

من از این بابت که جمع نیست

                       مخاطب نیست

                       غایب نیست