میآید توی تاریکی مینشیند چراغ و
هی صبح میشود شبهایش
ورق میزنم پلکهایت را
که یکی از مولکولهایش جا مانده توی مردمکم
میپلکی از پای یک فقره بیستون تا پیاز موهایم
چقدر فرق داریم من و تو وقتی
لانه میکند انگشتم لای یک کتاب
سالها پیش قطع کرده رابطهاش را با پنجره
پلک میزنی و شاخه میشوم
زیر سقفی که آجر کرده است آسمانش
رنگین کمان از بند بند انگشتم هلال میشود تا دست دیگرم
یعنی به وسعتی که میشود دوستت دارم
میشوی مردمکی که هی میپلکد توی سفیدی و
سیاهی ریسمانی که میترسد از رنگین کمانم
میشوی به وسعت تا دست دیگرم
یعنی تمام اندازهای که میشود دوستت دارم
