Leila Sadeghi

 نیست همیشه باران برای اشک

دوده برای درد یا شیشه برای شکست

خیس می کند دوده های روی شیشه را نقطه چین هایم

مرگ می میرد برای نوشتن از من

نیست همیشه برگ برای خرد شدن

یا شاید برای کود شدن

ببخشید که وقتی توی آب پشتک می زدم

افتادم روی این خاک

ببخشید که به جای انگشت هایی برای شمردن پول های یک بانک خصوصی

ریشه زده توی هر دستم یک قلم

ببخشید که تا خورده ام، نمی دانستم کاغذی ام

ببخشید که پر شده ام از نقطه چین هایی که پر نمی شوند با هیچ حرفی

اصولاً ببخشید که نمی میرم،

ولی کلاً غرق شدن فرق دارد با شنا کردن