نمی دانم کجای دنیا از همه بدتر است! ولی به نظر می رسد که بدترین جای دنیا، جایی است که نویسندگانش آنقدر قدرت دارند که با اعتصابشان جایزه گلدن گلوب را خاموش می کنند و آن را به یک کنفرانس مطبوعاتی تقلیل می دهند، با پلاکارت هایی که در دست دارند، هفته ها در خیابان ها می ایستند و حرف خودشان را به گوش آن هایی که باید بشنوند، می رسانند، بدون اینکه کسی برایشان بوق بزند و بگوید هی برو کنار.
چه برسد به ضرب و شتم. جالب اینجاست که همه اتحادیه های دیگر هم از آن ها حمایت می کنند، تا جایی که در آستانه جایزه اسکار، از ترس برهم خوردن آن احتمال می رود که نویسندگان به حقشان برسند و درصدی را که از بابت تکثیرهای دیجیتالی هربار نشر آثاری که نوشته اند و هزار و یک دست اندر کار دیگر هم دارد، دریافت کنند. البته این به غیر از حق التألیف و اینجور چیزهاست که در ایران با صدقه سری به برخی از نویسندگان داده میشود. نمونه زنده آن را از تجربه خودم می گویم که با چاپ کتاب دوم، قرار بود 10% حق التألیف دریافت کنم. بعد ناشر گفت به جای حق التألیف کتاب می دهد. روز اول 20 عدد کتاب داد، بعد از یک هفته که رفتم بقیه اش را بگیرم، گفت فعلاً در اینجا نداریم و بعداً بیایید. بعداً هربار که رفتم کتابم را خریدم. تا چند وقت پیش که تخفیفی برای خرید کتابم می خواستم و ناشر نمی داد و بعد گفتم که حداقل به جای کتاب هایی که از بابت حق التألیف باید می گرفتم، تخفیف بدهید، ناشر گفت که همه کتاب ها را به شما داده ام!!!
البته این مشتی از خروار است و مجله ها، روزنامه ها و حتی مجموعه داستان ها و نقدها و کتابهایی که چاپ می شوند و اصلاً کسی به روی خودش نمی آورد که این قلم چقدر ارزش دارد، چه برسد به چاپ دیجیتالی آثار که فکر نکنم حتی یک نویسنده ایرانی به ذهنش خطور کرده باشد که حقی در این مورد دارد. به نظرم بی ارزش ترین مقوله در مملکت قهرمان پرور ما قلم است و تنها قشری که در قبال زحمتی که می کشند، مزدی دریافت نمی کنند، و گویا از عمله و بنا هم ارج کم تری دارند، اهل قلم هستند که فکر کنم عده کمی از این قشر باشند که بتوانند برخی از حقوق طبیعی شان را دریافت کنند. با این همه فکر می کنم آمریکا جای بدی است.
