Leila Sadeghi

نوشته:‌ نامیا دهنوی 

بالای بام، پشت بلندترین ساختمان، نزدیک خانه ای، روبروی پنجره ای. تمام این متراژها، کوتاهی و بلندی ساختمانهای دور و اطراف، فاصله ایست که سقوط را با مرگ، همین جا به پایان می رساند.

از بالا نیم نگاهی به آسمان انداخت و نگاهش روی پنجره شکسته تمام شد. دو پا بر زمین خیره شد. می خواست با خودش مؤدب خداحافظی کند. از لبه پشت بام پایین آمد. یک دور دیگر، اطراف و پنجره شکسته را نگاه کرد. پاهای خیره اش را توی کفش گذاشت و دوباره لبه پشت بام ایستاد....

برای خواندن ادامه اینجا را کلیک کنید.