Leila Sadeghi

 با دو چشم اول هزار زار

باز می ماند تا صبح از بستگی اش

اشک را می ریزد توی چینی کاسه ام

میل ندارم داغ

از چین که می شکست قدمش

کاسه را ول کرد

با دو چشم اول هزار زار

بعد از چین شدنش هوایی شد پیما

هوایی بود پیمودنش

توی کافه ها که کافی نبود، کم بود

توی حرف ها که حرفی نبود، بود

کم بودش از نگاهم می پرسد دیدن را

حافظه ام خدا خدا می کرد که برگردد

بگویم حافظت هزار

حالا باید هزار زار

«عبور می کنیم

از خویشتن

ما تصویر می شویم

و تصویرمان به جای ما می نشیند.»