اگر داستان چیزی باشد که پیشینیان گفته اند، پس هر گونه تلاشی برای روایت داستان های دیگر بی فایده است. زیرا آنچه آنان گفته اند، نیازی به دوباره گویی ندارد و در این صورت تقلیدی از ذهن دیگران رخ می دهد.
اما اگر داستان را مفهومی انتزاعی در ذهن انسان بداینم که هر کس بسته به محیط اجتماعی، امکانات، تحصیلات و دیدگاه ویژه ای که نسبت به جهان دارد، داستان خود را روایت می کند، آن گاه می توانیم ادعا کنیم که به تعداد جمله های نامحدودی که هر انسانی می تواند تولید کند، داستان وجود دارد و قواعد این داستان از روی داستان هایی که دیگران نوشته اند، الگو برداری نمی شود. بلکه در طول تجربه زندگی در ذهن هرکس شکل می گیرد که خواندن آثار ادبی نیز جزئی از این تجربه است، اما همه آن نیست.
یک داستان می تواند با ورود یک واژه به ذهن جرقه بخورد و از آن جایی که هر واژه بافت معنایی خاص خود را می طلبد، با توجه به بافت آن واژه، واژه دیگری نیز وارد می شود و چیزی بر مفهوم واژه قبل می افزاید. البته ورود واژه ای غیر منتظره و بدون ارتباط به بافت معنایی واژه قبل، بعید به نظر می رسد، چرا که هنجار زدایی نیز نوعی رابطه معنایی است که در بافت معنایی واژه ها وجود دارد. وقتی جهان را از خلال مولکول های تشکیل دهنده آن ببینیم و وقتی بدن انسان را از خلال سلول های تشکیل دهنده آن، می توانیم داستان رانیز از خلال واژه های تشکیل دهنده ببینیم و به توصیف آن بپردازیم. اینگونه است که به این نتیجه می رسیم که آنچه راوی می گوید، سخن داستان نیست. سخن داستان که همان ذهن ناخودآگاه راوی است از خلال بافت معنایی واژگان تاحدودی مشخص می شود و بدین ترتیب می توان هر داستانی را فقط تا حدودی توصیف کرد.
