شیوه تفکر هر جامعه ای را تا حدودی می توان از واژگان مصرفی مردم آن جامعه دریافت کرد. گاهی کاربرد روزمره برخی پاره گفتارها میان برخی جوامع بشری مشترک است، مانند صبح به خیر، good morning، صباح الخیر: که این عبارت از دو واحد معنایی «صبح» و «خیریت» تشکیل شده است. مردمان این جوامع صبح که از خواب بیدار می شوند، روز خوشی را برای هم آرزو می کنند و هر روز ناخودآگاه یکدیگر را از بدبیاری بر حذر می دارند. آرزو کردن روزی خوش می تواند دال بر داشتن روزهای بد فراوان باشد که در نتیجه، خوشی به آرزویی بدل می شود که مردم به هم پیشکش می کنند. «کنکور» از دیگر واژگان مصرفی جامعه ماست که در همه مقاطع و سنین گریبانگیر افرادی است که خواهان رسیدن به مقاطع بالاتر علمی هستند. این واژه از ریشه conquer به معنای شکست دادن و فتح کردن است و تداعی کننده فلسفه راز بقاست. در جامعه انگلیسی زبان از چنین واژه ای در این محیط معنایی استفاده نمی کنند و جای سوال است که چطور این وام واژه در حوزه زبان فارسی در چنین محیط معنایی استفاده می شود؟
بنا به گمان، در زیر ساخت جامعه ای نظیر ما به کنکور به عنوان بازنمودی از بودن یا نبودن نگاه می شود. برای بودن باید همه را شکست داد و در صورت شکست خوردن، نبودن عرصه وجود را تنگ می کند. هم اکنون، زیر ساخت معنایی کنکور با روساخت جامعه ایرانی در تناقض است، چرا که امروزه دیگر کسی با کنکور قله ای را فتح نمی کند، چنانکه درگذشته، دریافت هر مدرکی پس از گرفتن دیپلم ارزش اجتماعی تلقی می شد و در گذشته دورتر حتا خود دیپلم چنین ارزشی را دارا بود که باعث برخورداری از امکانات شغلی، رفاهی، .. خاصی بود.
مدارک عالیه امروزه دیگر افتخاری نصیب کسی نمی کند، چرا که مدارج عالیه قادر به خریداری مدارک عالیه هستند که البته این خریداری می تواند معانی متداعی خود را نیز دربر داشته باشد، از جمله استثناء قائل شدن برای ورود برخی به جوامع تحصیلی که می تواند با پوشش سهمیه دست و پا و همه اعضای از دست رفته و نرفته خانواده باشد. کسانی هم که موفق به شکست دادن دیگران می شوند و این قله کلیشه ای را فتح می کنند، تنها مایه افتخار خاله و عمه هایی می شوند که هنوز چشم دیدن آن فاتحی را دارند که نمی داند مجوز انجام چه نوع کارهایی با این رشته تحصیلی به او داده خواهد شد!
