وقتم کن که بگذرم، علی معصومی همدانی
از اين نويسنده «ضمير چهارم شخص مفرد» نشر هامون را خوانده بوديم که نشان از اين داشت که از اين به بعد با آثاری مواجه خواهيم شد که نگارنده ی آن ها، جوری ديگر می بيند و طرزی ديگر می نويسد. و حالا وقتی مجموعه داستانک های کتاب حاضر را می خوانيم، يقين پيدا می کنيم که چنين است. ليلا در آغاز اين مجموعه و در پيشگفتار، کليد چگونه خواندن و تاثير بعدی اين خواندن را به خواننده می دهد. خواننده هم اگر هر شب يک ربع مانده به ۱۲ شب ۵ داستان را بخواند و آن را سطر به سطر زندگی کند و درباره شان فکر کند، در ۱۲ شب ۶۰ داستان خوانده و به ۶۰ موضوع فکر کرده و بعد با اين زندگی کردن و فکر کردن ۶۰ داستان کتاب؛ داستان نوشته است.
صادقی در پايان کتاب خود، صفحه ۱۶۳ با نگاهی رولان بارتی و به روايتی ايرانی به خوانندگان خود توصيه ای (= وصيت) ادبی می کند ـ کتاب وقتی نوشتنش تمام می شود، می ميرد و وقتی خواننده ی مخاطب آن را بخواند، دوباره زنده می شود. اين سرنوشت همه ی کتاب هاست... و معمولاٌ همه ی کتاب ها در آخر از خواننده ها خواهش می کنند که آن ها را فک قبر کنند. اين کتاب هم می خواهد فک «نبش قبر» بشود. ما از خوانندگان مخاطب و منتقدان مخاطب تر، می خواهيم که اين نبش قبر را انجام دهند و کاری کنند که نعش روی دست ما نماند!
