...
شیوه معهود لیلا صادقی را در این اثر نیز می بینیم؛ «مصور» شدن کلمات، مفاهیم، عبارات و … و تبدیل همه چیز به شئ، برعکس چاپ شدن نام نویسنده، بازی های زبانی، غلط های تعمدی، درهم ریختن قواعد و هنجارها، و پدید آوردن جاهای خالی برای پر شدن!
این کتاب به دوازده شب تقسیم شده و هر شب از پنج روایت کوتاه تشکیل شده است. هر روایت با همان نثر عامیانه و محاوره ای و بسیار ساده پیش می رود؛ با همان خروج از هنجارهای دستوری یا «مصور گرایی». با این همه، نثر جذاب و گیرایی دارد. اصولاً همین بازی های زبانی و سادگی آن باعث می شود تا خواننده جذب شود و حتی لذت هم ببرد.
در این اثر، هر شب، نماد یک برج است. برج هایی که تقسیم بندیهای آسمان را حول منطقه البروج تشکیل می دهند و عبارتند از: حمل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، میزان، عقرب، قوس، جدی، دلو، حوت. هر مجموعه از حکایت های این اثر به نوعی با مفهوم یکی از برج ها در ارتباط است و بیانگر قوه فاعلی یا منفعلی است که طبق عقاید قدما دارا بودند. هر شب در این اثر دارای پنج حکایت است؛ بنابراین هر حکایت، بیان یک بخص از ماه، یعنی هفته است (البته بدون روزهای تعطیل). روزهای تعطیل هم جداگانه واحد دیگری را تشکیل داده اند، بنابراین هر ماه به پنج قسمت شش روزه تقسیم شده است. همه این ها با تمامی طبایع، گذشت زندگی و عمر را تصویر می کند، و نیز گویی می خواهد ترتیب منظم تری به دنیای بی نظم بدهد.
گذشته از فضای سورئالیستی، با کدهای فرویدی (قلم و کاغذ/ الف و ب/ دو صفحه روی هم/ و…) و همچنین جابه جایی این نمادها، در واقع در داستانهای لیلا صادقی با نوعی نوشته رویاروی می شویم که در گونه ای از شعر متصنع گذشته سابقه داشته است؛ و آن شعر مشجر و شعر مطیر و شعر مدور است. اولی، شعری که به صورت درخت نوشته می شد، دومی شعری بود که صورت یک پرنده داشت و سومی هم شعری که صورت دایره ای بود. گاهی به این دسته از شعرها موشح نیز می گفتند که در واقع به گونه ای پیوند و نزدیکی شعر با نقاشی بود؛ آن هم از طریق خط. لیلا صادقی، این کار را تا حدی در داستان و نثر انجام داده است. البته کار او اغلب و نه همیشه، جانشین کردن تصویر به جای کلمه است و گاهی کلمه را به شکل مفهوم در می آورد. اما به هر حال شیوه کار همان است. هرچند که در شعر برخی سورئالیست های فرانسوی نبز به تقلید از همان شیوه ایرانی به چنین مواردی برمی خوریم.
